Een verhaal: voetbal in de toekomst

Het is 7 uur, de wekker gaat. Tijd om op te staan.

Iris opent haar ogen in de pikzwarte kamer. Ze mompelt “Raam open”, en het zwarte glas verkleurt langzaam, tot het helemaal doorzichtig is en ze haar mooie stad kan zien.

Ze wast zich, kleedt zich aan, eet een simpel ontbijt en stapt in haar Hoover. Het is het nieuwste model, en ze is er erg blij mee. Ze spreekt haar bestemming in en laat de Hoover het werk doen.

Heerlijk soepel glijdt ze naar het trainingscentrum, waar ze uitstapt, de poort binnenloopt en haar eigen kleedhok opzoekt.

Ze trekt haar trainingskleren aan, en loopt een kleine lege sporthal binnen. In haar eentje begint ze zich op te warmen, waarna ze begint met het trekken van sprintjes. Elke dag dezelfde routine. Lopen, harlopen, rennen, sprinten, lopen, rennen en weer sprinten.

Als ze dat een half uurtje gedaan heeft gaat ze een kwartier op goal schieten.

Daarna neemt ze 5 minuten rust, en gaat ze naar de grote hal, waar haar medespelers al staan te wachten. Ze spelen nog een half uur verschillende partijvormen en oefenen op allerlei situaties.

Na de training blijft ze nog even hangen en drinkt ze wat met haar maatjes Fiona en Chris. Die avond is het vroeg naar bed voor de beker-wedstrijd van morgen. Ooh ja, eerst nog haar ploeg instellen op SP. Ze staat derde in de F-divisie, een hele prestatie.

De volgende dag herhaalt het ritueel zich weer. Wakker worden, douchen, ontbijten en in de Hoover naar de voetbalclub.

Ze loopt naar haar kleedhok en stalt haar outfit rustig uit. Haar schoenen, sokken, broekje, haar shirt, haar elleboog- en knie-beschermers en tenslotte haar hoofd-pad, die haar beter laat koppen, en meteen het hoofd beschermt bij een botsing.

Dan loopt ze naar de verzamelruimte, waar de meeste teamgenoten al zitten te wachten.

Als Tom er eindelijk is, hij is zoals altijd weer de laatste, geeft de coach een korte briefing en loopt het hele stel door de catacomben naar het veld. Het stadion is groot, enorm, en het puilt zoals altijd uit van de mensen. Het lawaai is oorverdovend en verslavend tegelijk.

Halve finale van de beker, nu spant het erom.

Fwieeet! De wedstrijd begint.

De tegenstander trekt ten aanval en verdomd, de eerste de beste kans gaat er meteen in. Vroeger… Vroeger waren de goals een stuk kleiner en was het veel makkelijker voor de keepers om de boel schoon te houden. Maar grotere doelen bieden nu eenmaal meer spektakel, en dat is wat de mensen willen.

Iris en Chris schieten er zo’n 50 ballen per seizoen in, en Fiona is de topper van het team met zo’n 80 goals per seizoen.

Onze beurt. Chris neemt de aftrap en speelt de bal naar Fiona, die het meteen op een lopen zet. De bal plakt ondanks haar snelheid aan haar voeten, met zo’n goeie techniek is er bijna geen houden aan. Ze presteert het om soepel twee man voorbij te lopen, en legt de bal dan breed op de aanstormende Tom, die meteen verwoestend uithaalt. Jammergenoeg zwaait de bal naast het doel.

Tijd om te hergroeperen. De 3 aanvallers mogen niet terug op de eigen helft komen, wat gecontrolleerd wordt door een chip in hun schoenen. Dus als het spel van hun helft af is, is het puur een kwestie van afwachten en klaarstaan voor als de bal weer komt.

De tegenstander heeft lef en houdt slechts 5 man op eigen helft. Ze gebruiken dus 2 Runners die de hele wedstrijd op en neer stomen. Vaak zijn dit de spelers die het eerste aan vervanging toe zijn.

Zelf spelen ze maar met 1 Runner, Tom, en niet zonder succes. Tom kan eigenlijk maar 2 dingen: rennen en schieten. Maar hij is extreem goed in beide. Als het verdedigen over is, rent hij als een bezetene recht naar voren, en als het kan krijgt hij de bal van een van de aanvallers. Zijn statistieken zijn fenomenaal, elke derde bal die van zijn sloffen vertrekt vliegt tegen de touwen. Jammergenoeg lukt het ze niet echt vaak om hem in stelling te brengen en loopt hij vaak voor jan-met-de-korte-achternaam mee, maar met zo’n 40 goals per seizoen is zijn rendement toch erg hoog.

Iris heeft wel eens voorgesteld om ook 5-2-3 te gaan spelen in plaats van het meest voorkomende 6-1-3, omdat zo’n extra runner aanvallend toch veel mogelijkheden biedt, maar de trainer wil er niet aan.

De rest van de wedstrijd gaat er pittig aan toe. Beide ploegen zijn gelijkwaardig en het spel golft op en neer. Na 45 minuten voetballen en 3 pauzes van 10 minuten waarbij alle spelers flink opgelapt worden, is de stand 7-7. Iris heeft er twee gescoord, een schot van 15 meter en een intikkertje. Het laatste kwartier gaat beginnen, en Iris zit er helemaal doorheen. Maar ze zal nooit om een wissel vragen, daarvoor is ze te trots.

Ze komen al snel op 8-7, maar de tegenstander gooit er een extra aanvaller bij en weet de bal lang in bezit te houden. De verdediging wordt nerveus, maar het voordeel is dat Iris een beetje op adem kan komen. Drie minuten voor tijd maakt de tegenstander gelijk, 8-8. Het gaat er hard aan toe, te hard. Gelukkig absorbeert haar kleding veel van de tikken die ze krijgt.

Daar komt de bal weer. Iris moet er een verdediger uitsprinten, en wonder boven wonder lukt dat ook. Ze dribbelt even en legt dan de bal af op Chris, die handig wegdraait en hard tegen een verdediger aanschiet. Hoekschop.

De drie aanvallers stellen zich op rond het strafschopgebied. Michael komt er ook aan en gaat er midden in staan, hij is verreweg de beste kopper van het team, en Frank komt mee naar voren om de strafschop te nemen. De bal vliegt hoog het strafschopgebied in, ongeveer op 10 meter van de goal. Michael weet zijn hoofd eronder te plaatsen en de bal vliegt hard richting goal, maar de keeper weet de bal met een prachtige duik nog over de lat te tikken. Nog een corner.

Iedereen zoekt zijn positie weer op en zorgt ervoor dat ze buiten het 5-meter gebied blijven, wat verboden gebied is voor spelers. De zoemers zijn onverbiddelijk, één voet erin en het is een vrije trap voor de tegenstander. De corner is weer een beauty, zoals meestal met Frank.

Michael laat zich niet wegdrukken en kopt de bal naar Fiona, die de bal tussen drie man vasthoudt. Iris staat 5 meter voor haar, Fiona legt de bal af en Iris legt alle kracht die ze nog heeft in het schot. Net op het moment dat de bal haar voet verlaat, beukt een verdediger tegen haar en knalt ze hard tegen de grond.

Tuuuut—-tuuuut—-tuuuut—-tuuuut…

Het is 7 uur, de wekker gaat. Tijd om op te staan.

door Moeder Sliv